1926 Pogoń Lwów

herb_pogon_lwowPiąta w pełni rozegrana edycja Mistrzostw Polski w piłce nożnej, przyniosła czwarty tytuł dla Pogoni Lwów. Był to zarazem ostatni sezon rozgrywany w systemie nieligowym. Koncepcja mistrzów okręgów przynosiła wówczas spore niejasności i sprzeczki pomiędzy drużynami a PZPNem. Praktycznie w każdym dotychczasowym sezonie dochodziło do zmian podziału drużyn. Podział był niesprawiedliwy dla najmocniejszych, szczególnie ze Lwowa i Krakowa. Faza okręgowa wyeliminowała Wisłę Kraków, w fazie grupy południowej odpadła Cracovia. Po wyeliminowaniu najsilniejszych rywali, Pogoń Lwów nie miała problemów ze zdobyciem mistrzostwa. Biała Gwiazda która kończyła sezon już po kilku meczach, zmuszona była do rozgrywania spotkań towarzyskich, ale na takim systemie rozgrywek cierpiała również Pogoń, która toczyła wiele spotkań ze słabymi przeciwnikami, które nie budziły zainteresowania widzów.

Ekonomia była więc bardzo prosta, kluby utrzymywały się przede wszystkim ze sprzedaży biletów, a największą widownie gromadzili najsilniejsi rywale. Ci słabsi, bez uznanej renomy nie gwarantowali wielu widzów, a co za tym idzie nie przekładało się to na fundusze. Łatwo można więc zrozumieć protesty chociażby Wisły, która w wypadku porażek z Cracovią skazana była na organizowanie spotkań towarzyskich, w przeciwnym wypadku nie mieliby praktycznie żadnych środków na utrzymanie klubu. Co ciekawe, spora część meczów towarzyskich (np towarzyskie derby Wisła-Cracovia) potrafiły zgromadzić większą widownię niż potyczki o dużo większą stawkę ale między mniej renomowanymi przeciwnikami.

Finałowa grupa w której znalazły się Polonia Warszawa, Warta Poznań i obrońca tytułu ze Lwowa, nie budziła więc większych emocji, dziennikarze uznali że rywalizacja o mistrzostwo zakończyła się już we wcześniejszej rundzie, gdy została wyeliminowana Cracovia. Rok 1926 był również szczególny ze względu na organizację Pucharu Polski, który wygrała Wisła Kraków. Rozgrywki te zostały jednak odpuszczone przez najsilniejsze ekipy w kraju, czego przykładem był chociażby Lwów, gdzie żadna z liczących się drużyn nie potraktowała zmagań poważnie. Pogoń Lwów przeżywająca problemy finansowe, osłabiona odejściem trenera Karla Fischera nie miała większych problemów ze zdobyciem kolejnego mistrzostwa. Ciekawostką jest fakt iż mistrzami zostali nie posiadając oficjalnego trenera. Sami piłkarze decydowali o prowadzeniu drużyny. Jak widać po efekcie, lata wpływów Fischera zrobiły swoje, Lwowanie pewnie sięgnęli po kolejny tytuł.

Tabela grupy zachodniej

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Warta Poznań 4 8 18-4
2 Klub Turystów Łódź 4 3 6-10
3 Ruch Wielkie Hajduki 4 1 4-14

Tabela grupy północnej

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Polonia Warszawa 4 8 20-2
2 TKS Toruń 4 4 15-8
3 1 p.p.leg. Wilno 4 0 2-27

Tabela grupy południowej

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Pogoń Lwów 4 8 24-2
2 Cracovia 4 4 23-7
3 KS Lublinianka 4 0 1-39

Finał

Tabela

M Nazwa klubu Mecze Punkty Bramki
1 Pogoń Lwów Simple gold crown.svg 4 6 13-5
2 Polonia Warszawa 4 3 9-8
3 Warta Poznań 4 3 7-16

GWIAZDA SEZONU:

Najlepszym strzelcem Pogoni Lwów został wówczas Józef Garbień. garbienNapastnik nazywany „Tankiem” zasłynął nie tylko jako wieloletni kapitan Pogoni, był również jednym z bohaterów obrony Lwowa w 1918 roku, a także cenionym lekarzem. Pseudonim swój zawdzięczał angielskiemu stylowi gry. Twardy, grający siłowo środkowy napastnik, potrafiący powalczyć i utrzymać się przy piłce. Razem z Kucharem i Batschem stanowili o sile ataku nie tylko Pogoni, ale również reprezentacji Polski. To właśnie jego bramka przyniosła historyczne, pierwsze zwycięstwo Polski w oficjalnym spotkaniu (2:1) ze Szwecją. Pasją Garbienia była natomiast medycyna, której stopniowo poświęcał się bardziej niż piłce nożnej. W 1932 opracował projekt organizacji opieki medycznej dla sportowców, do czasu wybuchu II wojny światowej pracował jako doktor w Chrzanowie. Po wojnie więziony, również w czasach komunistycznej Polski.